Met zonder bandjes

In de winter vond ik de wereld maar moeilijk, en ik dacht dat de lente en de zomer dat zouden oplossen. Vandaag schijnt de zon (het is al een tijdje zover) en ik denk dat ik gelijk heb gekregen. Hoewel de wereld an sich er niet op veranderd is, mijn hele beleving is dat wel. Wat moeilijk is komt evengoed langszetten maar de opgave om er iets goeds mee te doen, is makkelijker. De toppen duren vele malen langer langer dan de dalen, en de put vult zich sneller met water.

Het is een verademing dat ik vroeger snel en goed heb leren zwemmen. En duiken, en reddendzwemmen. Soms geloof ik in de synchriniteit van zulke zaken; als je als mini-mensje leert dat je niet alleen op het land kan overleven, maar dat je via zwembandjes, en geen bandjes naar een snelle borstcrawl kunt komen, dan moet je onderbewuste wel iets opslaan in de zin van ‘verzuipen gebeurt je niet’. En anderen laten verzuipen kan ook voorkomen worden. Dat stemt vrolijk, zo’n gedachte.

Wat ook waar lijkt, is dat ik de afgelopen weken te hard heb doorgezwommen. Adem inhouden, onder de oude-dames-in-schoolslag door, zonder fatsoenlijk op adem te komen, en waarschijnlijk ook nog eens op een lege maag. De steken kwamen onverwachts opzetten. In het midden van het golfslagbad. Ik denk glimlachend aan de opmerking van een vriend van me, een jaar geleden. “Het zou te belachelijk voor woorden zijn, maar jou gaat het waarschijnlijk wel lukken”. Overigens is het plan waar het destijds over ging, niet doorgegaan; er kwam geen gesponsorde vakantie naar de mooiste cappucino-oorden in Europa. Maar het vertrouwen van anderen als je het zelf even kwijtbent, is, zo denk ik nu, meer waard dan ik normaal gesproken besef. Ik denk ook aan Lisa Loeb, “if you can’t trust yourself, well baby, trust someone else“. Dat heb ik gedaan. Ik heb mensen me laten aanmoedigen vanaf de zijlijn, ik ben uit gaan rusten op toegeworpen reddingsboeien, en ik ben met moeite, verder gezwommen naar de overkant.

En daar dein ik nu, zittend op de zware touwen die het zwembad omringen voor de benodigde zekerheid. Ik kijk om me heen en zie de anderen in het zwembad, bekend en onbekend. De meesten strak, recht en vol energie baantjes zwemmend, anderen ploeterend maar met het hoofd boven water, en sommigen zwemmend, duikend, van glijbanen glijdend en elkaar natspetterend zonder enige zorg in hun hoofd.

Het ziet er mooi uit, vanaf hier.
Volgens mij hoef ik even nergens heen.

En dus

En dus zoek je oplossingen. Als alles teveel wordt en de weg mistig, dan komt de drang naar mogelijkheden zoeken en vinden vanzelf bovendrijven. Althans, zo gaat het bij mij. En dus werden er planningen gemaakt. Kwam er aangename verheldering in een toekomstscenario, belde ik mijn opdrachtgever, verduidelijkte mijn werkstructuur en doelstelling, sloot dit kort met mijn leidinggevende, zorgde ervoor dat de ontstane verhuisdruk in mijn hoofd werd uitgesproken, en ik kon in alle rust tot eind van het jaar blijven. Onzekerheden bleven, maar de mist trok op en de weg werd zichtbaar.

Morgen spreek ik mijn beste vriend vanuit China en zal ik hem vertellen dat er veel verandert. Telkens weer, maar dat ik nog altijd gewoon hier ben. Dat het goed gaat en dat ik hem van Schiphol kom halen. Dat ik hem mis.
De beste uitkomsten stralen door eenvoud.

Toe,

Doe mij nou eens die dagen vol met zekerheden.
Met momenten van helderheid en twijfelloosheid
zoals de dieren die hebben, vermoed ik.
Laat a.u.b. de filosofie eens ongelijk krijgen en het simpele geluk
de overhand doen nemen terwijl ik tussendoor probeer
daar weer uit weg te vluchten.
Liever dat, veel liever dat, dan deze dagen waarin alles neerkomt
op wie ik was, op wie ik ben en wie ik worden wil -
Met als vermoeiend antwoord
dat er nooit zoiets zal zijn, als dat.

New York, New York

              
Wat maakt New York, New York? Wat vertel je na een week rondlopen in het midden van de gekte, in de stad die zovelen beschouwen als het centrum van de wereld; het midden van de dingen? Ik ben verre van expert; ik was er - samen met mijn Lief - voor het eerst, en van de 8 dagen dat ik er rondliep was ik er 6 in downtown Manhattan. Ik kan alleen beschrijven wat me opviel en zelfs dat is te weinig voor de reusachtige hoeveelheid aan indrukken. But you can always try, can’t you? Well, hier gaan we. Een kleine impressie.

Ja, de gebouwen zijn hoog en de straten en avenue’s zijn lang. Niets nieuws. Wat ik echter niet had bedacht was dat vanwege deze opbouw, de stad een vreemde lichtval kent. Veel licht wordt geblokkeerd door de hoge gebouwen, en aan het eind van de straat licht de boel op lijk je af te stormen op een soort euforisch uitzicht. Licht aan het eind van de tunnel; altijd leuk die American Dream.
De wc’s zijn gemaakt voor Amerikanen. Niet voor Nederlandse, lange vrouwen. De hokjes zitten aan elkaar vast met brede spleten tussen deur-en-muur en de hoogte is zo’n 1.80 m. Het walhalla voor vouyeuristen. De wcbril is een uitgerekte vorm van de onze, de zitting is lager en het spoelen gebeurt met enorme vaart. Soms schrok ik er van. Sorry, no picture available.

Ze zijn inderdaad dik, veel van die Amerikanen. Ondanks de reclames waarin ronduit wordt gezegd dat bodyfat is unatrractive and extremely hard to get rid off. Gelukkig hebben ze overal pillen voor. Ook voor het geval je zelfmoordneigingen hebt, stemmingswisselingen en simply unhappy bent. Gewoon even je dokter bellen en you’re all set. Mocht je de verleiding tot vet eten niet kunnen weerstaan, geen nood, want op werkelijk elke tien meter straat staat een ‘Dunkin Donut’, een Starbucks, een Mac, een Pretzel-stand of een cafeteria tot je beschikking met een overload aan zoete troep die bij ons vooral leidde tot misselijkheid en het besef dat we dus echt gaatjes hebben. Ik kan geen donut meer zien in ieder geval.

Nog even over pillen; dat kan ook zonder dokter natuurlijk. Het is een vrij land, mensen kunnen zelf wel beslissen of ze verslaafd raken aan slaappillen of andere middelen. Het kost niks, en, helemaal mooi, ook middenin de apotheek kun je nog even je dagelijkse behoefte aan donuts voldoen. “Je zou eens zonder komen te zitten” aldus mijn Lief.

Gek op sportschoenen. Aanstekelijk gek zijn ze er op. Niet verwonderlijk wil je daar een beetje fatsoenlijk kunnen lopen. Ofwel, wij naar Nike-town. Een enorme winkel met een design-store waar je je eigen Nike’s kan ontwerpen. Een mooi idee, ware het niet dat het 46 weken duurt voor je ze in Nederland hebt. Dus dan maar oldschool nike’s aanschaffen dachten wij. Nouja, Bas dan. De mijne vond ik uiteindelijk in de grootste Footlocker die ik ooit gezien heb.

 - a nice place to live
In New York state ligt Rotterdam. Vol vlaggen en patriotic Americans. Als die-hard Rotterdammer en almost-integrated moesten we daar natuurlijk heen. En het was een mooi excuus om 2 dagen met de auto door Amerika te touren en blij te worden van de uitzichten, de eindelijk rustige wegen en een enorme reducstie van het aantal taxi’s. Daarnaast hebben we er een Global Friend bij. Bob, de limousine driver die verschrikkelijk trots was op zijn ervaring met het vervoeren van sterren. Steven Spielberg, Uma Thurman en vele anderen; allemaal vrienden van hem op MySpace. Voor de geinteresseerde: check www.myspace.com/robertlongo . Gewoon zeggen dat je ons kent and you might get a discount
 
En verder? En verder nog veel meer. Teveel voor een blogpost in ieder geval. Achteraf gezien ben ik toch weer verbaasd dat het zo ontzettend intensief is om een week in een grote stad te verblijven. Hoewel ik met een goed gevoel terugkijk was het een aanslag op mijn lichaam. Doodmoe werden we, het was warm, benauwd en het gevoel alles te willen zien zorgde voor een dusdanig hoge druk dat we soms vergaten dat de combinatie van goed eten, slapen en ontspannen nog altijd de basis vormt voor een optimale vakantie. Maar goed, om er maar weer eens een oneliner in te gooien: ‘whatever doesn’t kill you, makes you stronger’.

And i guess it did. Maar Amerikanen zijn gek. Daar blijf ik bij.

Terug

Ik denk dat dit het is: ik heb een jetlag.
Normaal gesproken ben ik geneigd om zaken als jetlag’s, writerblocks en andere ongein af te doen als gezeur, gemiep, excuses. Ik hou er niet zo van om met containertermen te gooien. Maar misschien werkt het in dit geval zoals met alles waar je een oordeel over denkt te moeten hebben; het wordt een ander verhaal als je het zelf meemaakt. In ieder geval weet ik dat het nacht is, 04.06 om precies te zijn, en ik heb in de afgelopen 30 uur kilometers door New York gelopen, 2 uur in een taxi door Manhattan en Queens gezeten, rondgehangen op het vliegveld, in de belastingvrijeruimte asociale inkopen gedaan, 8 uur in een vliegtuig gezeten, het licht zien worden terwijl ik meer dan klaar was voor een lange nachtrust, een uur in de auto naar huis gezeten om vervolgens even te slapen, wakker te worden en mezelf nu niet langer te begrijpen. Ik ben klaarwakker en doodmoe tegelijkertijd.

Is dat nu een jetlag? Misschien. Maar misschien ook niet. Mogelijk is het niets meer dan ‘tegen de verwachting in’ niet kunnen slapen. Want ik was ingesteld op lekker rustig, alleen, ongestoord urenlang slapen en bijkomen. Gedachten ordenen, rustig aan en lekker relaxed. Maar zodra ik mijn tas had uitgepakt lagen er brieven van mijn werk, van de belastingdienst, van de verzekering. In mijn mailbox zaten emails met afspraken, deadlines en herinneringen. In mijn agenda stonden de ijkpunten met hoofdletters en uitroetekens genoteerd en het duurde niet lang of ik kon de keuze tussen bijkomen en voorbereiden niet meer maken.
En natuurlijk waren de katten krols.
En moesten er 3 muggen dood.
En dus sliep ik niet.

Begrijp me niet verkeerd, ik vind het niet erg. Ik vind het alleen onrustig. En onwerkelijk om na maanden weer eens een blogpost te schrijven in het midden van de nacht waarvan ik dacht dat ik hem nooit beleven zou.

 

On a break

 

Ik weet het, de verhalen komen niet meer bij bosjes uit de hemel vallen. Niet bij mij tenminste; ongetwijfeld bij anderen in groeiende mate. Ik zou dan ook zeggen, kijk komende tijd vooral daar en kom hier zo af en toe nog eens langswaaien. Wie weet zorgt de lentelucht tenslotte al spoedig voor verfrissing, vernieuwing en pollen in de lucht. Dat zou wel eens het middel kunnen zijn tegen de blogaversie die zich momenteel meester van mij heeft gemaakt. Zeker is dat het regent, stormt en koud is, maar het is lente. Hoe dan ook en ook in mij. De eerste mug is alweer gesneuveld op mijn inmiddels bevlekte muur.

Ontspanning

Het was zondag en ik had mezelf vrijgegeven. Ik zou nergens meer aan hoeven denken die dag, behalve aan sauna’s, Turkse stoombaden, wirlpools en massages. Het was een voornemen wat eindelijk eens volledig uitkwam. Alles was er. Ik zweette, zwom, poedelde, werd gemasseerd en staarde voor me uit in een mistige grot waar enkel wat vage menselijke vormen opdoemden in het licht van de gloeiende kooltjes. Ik ontspande volledig. ’S avonds keek ik vanuit een wirlpool in de regen uit over een meertje wat vanaf de zijkanten sfeervol verlicht werd. Ik hoopte dat de wereld nog even zou wachten. En tot die tijd praatte ik met mijn vriendin over alles wat ons bezighield buiten die 6 uur oase. Het leek ver. Eindelijk even heel ver weg.

Jurkjes

Geld maakt niet gelukkig maar jurkjes wel. Om jurkjes te bemachtigen moet je alleen wel geld hebben. Of iemand kennen die handig is met een naaimachine natuurlijk, maar ook dan is de stof haast even kostbaar als het kant-en-klare-jurkje in de etalage. Wel, tegenwoordig heb ik geld. Tegenwoordig eindig ik niet aan het eind van de maand diepdiepdiep in de min op mijn Postbank rekening. Wat een geluk! En dus ga ik jurkjes kopen. Want jurkjes zijn mooi, vrouwelijk, zitten lekker, passen bij zowel lage schoenen als laarzen en bovenal: ik word blij van jurkjes. Jurkjes, jurkjes en nog eens jurkjes. Ik ga proberen mijn bescheiden collectie dit voorjaar uit te breiden tot een beschamende hoeveelheid.

Mijn broer raadde me aan de LCD televisie te kopen. Een vriend hield het op een auto. Mijn collega promootte zijn Ipod. Ik wilde al die drie dingen best graag hebben maar ze hadden teveel nadelen. De tv past niet goed in mijn kamer, de auto is een zinloos bezit wanneer je een OV jaarkaart hebt en woont in een land vol files, en de Ipod is niet nodig omdat ik al een mp3speler heb die het perfect doet. Jurkjes daarentegen heb ik nauwelijks, en de drie die ik bezit heb ik gekocht in een opwelling en weiger ik nu te dragen. Te kort, te wijd, te strak. Dus de tijd is gekomen om te shoppen! En het is best wonderbaarlijk voor iemand die niet erg van shoppen houd, om daar oprecht zin in te hebben..

Het vooruitzicht van de lente doet gekke dingen met mij.