terug naar straks
Het is laat.
Ik ben moe.
Maar plotseling werd me vandaag weer duidelijk waarom ik Humanistiek ben gaan studeren. Waarom ik als puber ooit de trap af stormde met een folder in mijn hand en tegen mijn moeder zei: dít ga ik studeren. En doordat ik het weer begrijp, doordat ik het belang er weer van inzie, lijkt ook Bestuurskunde na een winter vol klaagzangen weer een logische stap. Ik ging het combineren; dat was het plan. Hoewel ik tijdelijk geneigd heb naar een ultra bestuurkundige benadering van mijn scriptie, ben ik gelukkig op tijd tot de conclusie gekomen dat ik daar uiteindelijk, alleen maar verdrietig van was geworden. Een beetje ongelukkig misschien zelfs. Want hoewel ik het leuk en vermoeiend vond om over mijn scriptie te bomen, duizend en één ideeen de revue te laten passeren en gefrustreerd 95% weer aan de kant te mikken, ik ben maar wat blij dat in de overgebleven 5% de humanistiek goed vertegenwoordigd is. Het complexe, de betekenis van de ervaring en de inhoud, de verschillende visies en het eigene van wat mensen bindt. Al dat, relevant voor de humanistiek en relevant voor bestuurskunde. Relevant voor mijzelf notabene.
En dan te bedenken dat mijn huidige opzet niet zo gek veel verschilt van versie 1. Onbegrijpelijk dat ik dat nu pas zie. Maarja, wat wil je? Verbindingen, complexiteit en ervaringen zijn nu eenmaal niet altijd logisch te analyseren. Zeker niet in je eigen hoofd. Sommige dingen blijven juist voor onszelf het meest verborgen en dat is ergens ook wel zo leuk. Zo kan ik mezelf nog eens verbazen. Als ware ik een wereldreizigster die op zoek naar haar ware thuis, er op de terugweg achterkomt dat dat precies is waar ze heengaat. Naar huis.
En nu slapen.
Reageer