Man

Toen ik tien was stopte ik zenuwachtig en stiekem een rode, harvormige lolly in de rugzak van Louis. Zonder afzender. Zoals het hoort. Wat begon als leuk idee resulteerde in dagen vol gene. Het vermoeden dat ik de dader was werd een week lang breed uitgemeten op het schoolplein. Ik kan me niet herinneren dat ik ooit zoveel blozend heb staan ontkennen. Maar Louis werd mijn vriendje en we speelden met met zijn hond en mijn barbies. Het is lang geleden.

Op mijn 14e ontving ik een mooi gedichtje op een maf kaartje. Een kaartje zonder envelop waardoor mijn moeder het al had gelezen voordat ik het in handen kreeg. Er stond geen afzender op. Zoals het hoort. Maar hoe lief het ook was van mijn vriendje, de openlijke liefdesuiting die via mijn moeder bij me terecht kwam, zorgde wederom voor blozende wangen en een run naar mijn kamer. Ik had een woordenboek nodig om het te ontcijferen. Oud Engels begreep ik niet.

Jaren later werd het romantische gedicht vervangen door handboeien in de brievenbus. Het vriendje was getransformeerd in een vage bekende van het internet en romantiek maakte plaats voor irritatie. Valentijn werd iets om me tegen te verzetten. Een jonge hoogopgeleide vrouw is ten slotte veel te elitair voor goedkope markttrucjes, verplichte genegenheid en zogenaamde affectie via zoetsappige beertjes, hartjes of handboeien. 
Toch?

~ door Marlous op februari 14, 2008.